Συμβιβαζόμαστε από φόβο και από άγνοια......

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι για να τα πηγαίνουν καλά μέσα στις σχέσεις είναι αναγκαίο να κάνουν κάποιους συμβιβασμούς. 

Υπάρχουν μικροί συμβιβασμοί αλλά και μεγαλύτεροι. Υποφερτοί συμβιβασμοί που είναι αυτοί τους οποίους αποδεχόμαστε πλήρως γιατί υπάρχει μια γνώση εκ των προτέρων και έτσι γνωρίζουμε ακριβώς γιατί υποκύπτουμε. Αλλοι συμβιβασμοί είναι δυνατοί και αθόρυβοι. 

Είναι δυνατοί γιατί ενδεχομένως νοιώθουμε ότι δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε και αθόρυβοι γιατί δεν τους συνειδητοποιούμε. Κάθε συμβιβασμός που κάνουμε είναι ένα νόμισμα που προσπαθούμε με αυτόν να εξαγοράσουμε μιά μελλοντική ευτυχία. Συμβιβαζόμαστε από φόβο και από άγνοια, όταν δεν γνωρίζουμε ακριβώς τις αξίες μας αλλά και το τι έχει σημασία για μας και από το φόβο της αποτυχίας η της απόρριψης η από το φόβο της μοναξιάς.

Οι συμβιβασμοί δημιουργούν γκρίζες ζώνες μέσα στη συνειδητότητα μας και αργά η γρήγορα θα ξεσπάσουμε.  Μας κάνουν να νιώθουμε θύματα και συσσωρεύουν θυμό η μας οδηγούν στην παραίτηση και στην απάθεια.  Αν καταλήξουμε να δεχτούμε το συμβιβασμό παρ όλο που μέσα μας αντιστεκόμαστε στο τέλος θα μισήσουμε ολόκληρη την συμφωνία, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που την δέχτηκε, του εαυτού μας δηλαδή. 

Οι  συμβιβασμοί υπαγορεύονται από τους φόβους μας ενω η αποδοχή είναι μια εντελώς διαφορετική στάση, είναι μια πνευματική στάση, είναι η προθυμία μας να απλώνουμε τον εαυτό μας και όχι να τον περιχαρακώνουμε. 

Αποδοχή  σημαίνει κατανοώ, καταλαβαίνω δίνω χώρο στον άλλο να εκφράσει τον εαυτό του και δεν μαζεύω κουπόνια θυμού που θα τα εξαργυρώσω με την πρώτη ευκαιρία. 

Οι  σχέσεις είναι παράθυρα που μέσα από κει μπορούμε να κοιτάξουμε έξω στον κόσμο αλλά και μέσα στον εαυτό μας και όταν έχουμε μια άκαμπτη στάση τότε βλέπουμε πολύ λιγότερα από αυτά που θα μπορούσαμε να δούμε και να νιώσουμε ...

πηγή