«Μεγάλος Συνασπισμός» δράκων και παπαγάλων

«Φαντάζει απίθανο, αλλά είναι γεγονός ότι οι πολιτικοί ηγέτες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, συζητούν μετεκλογικές συνεργασίες, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν διασπάσεις. Ομάδες βουλευτών μπορεί να κινηθούν δεξιότερα ή αριστερότερα. Και να προκύψει ακόμη και “μεγάλος συνασπισμός”».
Αυτό έγραφε, μεταξύ άλλων, στις 15 Δεκεμβρίου 2013, στο άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής», ο εκδότης του Σταύρος Ψυχάρης υπό τον τίτλο «Ο “Μεγάλος συνασπισμός”». Και η κατάληξη εκείνου του άρθρου: «Τις εκλογές θα τις κερδίσει η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, λέει ο κ. Σαμαράς. Τι εννοεί;».

Το σενάριο περί «μεγάλου συνασπισμού» και αναγκαστικής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., ύστερα από ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα έφερνε αδιέξοδο στην προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, δεν είναι νέο. Πριν από περίπου έναν χρόνο είχαμε επισημάνει σε διάφορα κείμενά μας τόσο στο «Ποντίκι» όσο και στην ιστοσελίδα μας (www.topontiki.gr), ότι με βάση αυτό το σενάριο εργαζόταν ήδη μεγάλο εκδοτικό συγκρότημα με... αμφίθυμη συμπεριφορά έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.
Το κύριο επιχείρημα εδραζόταν στο ενδεχόμενο της ανάδειξης από την κάλπη μιας πολύ ισχυρής Χρυσής Αυγής και την απειλή που αυτή η εξέλιξη θα δημιουργούσε για την «πολιτική σταθερότητα».
Είχαμε μάλιστα επισημάνει κατ’ επανάληψη ότι το ευρύχωρο «συνταγματικό τόξο», το οποίο είχε εισαγάγει ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως διαχωριστική γραμμή με το ναζιστικό κόμμα, περιέγραφε το πολιτικό επιχείρημα στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί η δικαιολόγηση μιας τέτοιας σύμπραξης. Ταυτοχρόνως η ανάγκη συνεργασίας του «συνταγματικού τόξου» αποτελούσε το επιχείρημα με το οποίο το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε, εν ανάγκη, να στρίψει πολιτικά προς μια συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, εάν αυτό καθίστατο «αναγκαίο».
Πέρασαν μήνες από εκείνες τις επισημάνσεις μας, μέχρι που τον Δεκέμβριο ήρθε ο Σταύρος Ψυχάρης να θέσει ανοιχτά το ζήτημα του «Μεγάλου Συνασπισμού». Ήταν προφανές, όπως σημειώσαμε τότε, ότι άρχιζαν να βγαίνουν στο μεϊντάνι τα αμυντικά επιχειρήματα έναντι της συνεχούς ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αμέσως μετά αποτυπώθηκε στο σύνολο των δημοσκοπήσεων.
Κυβέρνηση και τρόικα έχουν μπροστά τους πολλές μεγάλες μπίζνες, για τις οποίες θα προτιμούσαν να «τρέξουν» όσο γίνεται χωρίς εμπόδια το συντομότερο δυνατόν. Σημειώνουμε ενδεικτικά κάποιες από τις σημαντικότερες:
• Την απόδοση των συστημικών υπό κρατικό έλεγχο τραπεζών σε νέους ιδιοκτήτες – της επιλογής των δανειστών. Προηγείται η Eurobank και είναι ζήτημα αν θα γίνει εφικτό να παραχωρηθεί μία ακόμη σε εύλογο χρόνο.
• Την ολοκλήρωση της διαδικασίας για την ίδρυση του Ελληνικού Επενδυτικού Ταμείου με τη συμμετοχή της γερμανικής Kreditanstalt fur Wiederaufbau (KfW), η οποία φιλοδοξεί να ελέγξει τη ροή του χρήματος στην Ελλάδα και, με τον μανδύα της «αναπτυξιακής βοήθειας», να βάλει χέρι σε μια πλειάδα τομέων της οικονομίας, από την τιτλοποίηση χρεών τραπεζών έως την ύδρευση, από τις υποδομές κάθε είδους έως την ενέργεια, από την υγεία και την παιδεία έως τη γεωργία.
• Το ξεπούλημα του Ελληνικού, το οποίο άρχισε να τρέχει (σχετικό ρεπορτάζ θα βρείτε στις σελίδες 6-7).
• Τις πωλήσεις του ΑΔΜΗΕ (ΔΕΗ) και της ΔΕΠΑ, οι οποίες θα διαμορφώσουν νέο τοπίο στον τομέα της ενέργειας.
• Την εκκρεμότητα με τα νερά (ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ), που έχουν σκαλώσει στο ΣτΕ και αναζητείται λύση.
Κυρίως όμως επείγει η υπογραφή του νέου δανείου – το οποίο μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 20 δισ. ευρώ, παρά τις... διαψεύσεις – και του νέου μνημονίου. Ό,τι περισσότερο προχωρήσει από όλα αυτά, τόσο περισσότερο θα μειωθεί η ανησυχία από την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ.
Ως εκ τούτου, η «φαγούρα» πολλών και διαφόρων για τη γρήγορη «εκλογίκευση» του ΣΥΡΙΖΑ, για τον περιορισμό της εκλογικής ήττας των κομμάτων της συγκυβέρνησης και, ει δυνατόν, για τον μετεκλογικό σχηματισμό ενός «Μεγάλου Συνασπισμού» έχουν απολύτως υλική βάση: μεγάλες οι μπίζνες, πολλά τα λεφτά.
Όσο πιο ελεγχόμενο το υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό τοπίο, τόσο πιο εύκολες και ανεμπόδιστες οι μπίζνες. Εξ ου τα όνειρα και οι επιδιώξεις περί «Μεγάλου Συνασπισμού»...

πηγή